X
تبلیغات
تاریخچه لباس - لباس های محلی کردستان

تاریخچه لباس

در این وبلاک به تاریخچه و طراحی لباس می پردازیم.

لباس های محلی کردستان

لباس و پوشش مردمان کردستان

 

کردها طي قرون متمادي با لباس محلي خود پيوند عاطفي، عقيدتي و سنتي شديدي برقرار کرده اند و علاقه زيادي به حفظ و نگهداري لباس سنتي خود که نشانگر هويت فرهنگي آنهاست دارند.
حتي در ابتداي حکومت پهلوي، هنگام زمامداري رضاخان که مقرر شد تمام مردم ايران لباس واحدي بپوشند، کردان در مقابل اين دستور مقاومت نشان داده، لباس خود را تغيير ندادند.
البته در شهرهاي بزرگ استان مانند سنندج، برخي از جوانان، لباس محلي را فقط در مراسم و جشنهاي خاص مي پوشند و علاقه اي به استفاده از آن بطور معمول ندارند به همين دليل در سنندج کمتر کسي ديده مي شود که با لباس محلي درخيابان ظاهرشود ،  اما در ساير شهرها مانند بانه و مريوان غالبا تمامي زنان و مردان با لباس محلي در شهر ديده مي شوند.
لباس و پوشاک کردان از تنوع و غناي فوق العاده اي برخوردار است که در زينتها و رنگهاي لباس به چشم مي خورد، لباس کردي هرگز يک رنگ و تيره. گون نيست بلکه هميشه با ترکيب رنگهاي مختلف، چشمها را به طرز مطبوعي خيره مي کند و انسان به اين باور مي رسد که طبيعت و محيط پيرامون، مرغزارهاي سرسبز، گلهاي رنگارنگ ، سپيدي برفها، آسمان صاف و آبي، سيلابهاي خروشان در اين تنوع رنگ تاثير مهمي داشته اند.
لباس زنها نيز از پيراهن بلندي تا روي پنجه پا که گاهي با پولکهاي الوان تزيين شده و روي آن يک نيمه تنه به اسم " سوخمه " از پارچه زري يا مخمل پوشيده و بالاي سوخمه گاهي لباسي به اسم " کوا " که از پشت تا پايين پنجه پا کشيده مي پوشند، تشکيل مي شود.
پوشيدن هر يک از اين لباسها بستگي به سليقه زنان دارد، شلوار آنها گشاد و از جنس حرير است، پارچه اي توري به عنوان روسري و پارچه ديگر به اسم " شتونيه" يا "شال" به طول سه متر که روي ناحيه کمر بسته مي شود جز لباس زنان کرد است.
زنان و دختران منطقه اورامانات گيسوان خود را به شکل رشته هاي باريک مي بافند و بر گيسوان بافته خود کلاه سکه دوزي شده مي گذارند.
پوشاک مردان کرد
لباس مردان کرد ساکن فلات ايران تنگ و چسب بدن، با چينهاي باز، شلوار چسبان و پوتين سافه بلند است، در کوه هاي کردستان جنوبي، مردان لباس گشاد تري مي پوشند که با نياز بالا رفتن ( صعود ) سازگارتر است.
شلوار آن گشاد و کت کوتاه و از جنس نمد سفيد است، يک دستار سفيد و آبي با تصوير " چشم پرنده " نيز به دور سر مي پيچيند و از کمر بند رنگارنگ نيز استفاده مي کنند، همچنين لباس مردانه کردي تابع مقتضيات محيط و شيوه زندگي است و در عين حال گاهي در آن تنوعهاي بسيار جالبي هم ديده مي شود.
برخي از لباس مردان تيره رنگ است که از کت بدون يقه، شلوار ، دهانه تنگ دستاري بر سر و شالي بر کمر تشکيل شده است ولي عموما به شاد زيستي و رنگهاي روشن که همانا سنت زرتشت است باور دارند.
پيراهنهاي بدون يقه و سفيد مي پوشند که در انتهاي آستين، زباله مثلثي شکلي قرار دارد که در حالت عادي به دور مچ يا بازو پيچيده مي شود و آن را " لفکه سوزني" مي نامند.
در صورتي که پيراهن بدون لفکه باشد، اغلب هنگام کار مچها را با پارچه نوار مانندي مي بندند، اغلب مردان از دستار و شال تيره رنگ مخصوصي به نام "رشتي" استفاده مي کنند، زينت مردان بيشتر ساعت جيبي با زنجير آويزان در جلو سينه و گاهي ساعت مچي است.
با توجه به زمستانهاي سرد منطقه، اغلب از پالتو استفاده مي شود، اما قشرهاي غيرمرفه نمد ضخيمي به نام " پستک " مي پوشند و چوپانان براي جلوگيري از سرما و حفاظت از سرما وباران ، قباي نمدي دراز و بدون آستين دارند که دو زبانه کوچک به عنوان آستينهاي کاذب در امتداد شانه هاي آن قرار دارد.

نسخه چاپي ارسال به دوستان

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و ششم خرداد 1389ساعت 23:31  توسط سحرپرندآور  |